Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο το όχι -- το σωστό -- εις όλην την ζωή του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το Δ.Σ του Συλλόγου μας μετά από πρόσκληση του προέδρου του, συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση τη Δευτέρα 27/1 . Θέμα της συνεδρίασης ήταν "ο σεισμός που έπληξε το νησί μας". Ο πρόεδρος ενημέρωσε τα μέλη του Συμβουλίου για την κατάσταση που επικρατεί στο νησί μας και ειδικότερα στο χωριό μας. Ακολούθησε συζήτηση και ομόφωνα εκδόθηκε η παρακάτω ανακοίνωση:

Ο Σύλλογος Δαμουλιανάδων της Αθήνας συμμερίζεται τη δοκιμασία που περνούν οι συμπατριώτες μας και οι συγχωριανοί μας και είμαστε κοντά τους αυτές τις δύσκολες ώρες που αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα. 
Ο τόπος μας που για μια ακόμη φορά δοκιμάζεται σκληρά από τον Εγκέλαδο μας χρειάζεται όλους να τον στηρίξουμε να επουλώσει τις πληγές του. Θα ενώσουμε τις δυνάμεις μας με τα συντοπίτικα σωματεία για να πετύχουμε ό,τι καλύτερο γίνεται για την αποκατάσταση των καταστροφών και την ανακούφιση των πληγέντων.
Αλληλέγγυοι και αρωγοί οι Δαμουλιανάδες της Αθήνας στο χωριό μας όπως πάντα, έτσι και αυτή τη φορά θα σταθούμε δίπλα του και στα δύσκολα με κάθε τρόπο.


                                       Ο πρόεδρος του Συλλόγου 
                                   Γεράσιμος Ζαφειράτος

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

ΓΑΡΙΦΑΛΑΚΙ



Ο συγχωριανός μας Βασίλης Μαλλιώρης μας έστειλε τους στίχους που έγραψε για την Ιφιγένεια. Είναι ένα μοιρολόι της μάνας που αποχαιρετά την ακριβή της κόρη για το ταξίδι χωρίς γυρισμό. Το δημοσιεύουμε ως μνημόσυνο της κόρης που τόσο άδικα και τόσο νωρίς  έφυγε από τη ζωή. 'Ενα  γαριφαλάκι  που δεν πρόλαβε ν΄ανθίσει...

                                                              Όταν τα μάτια χάσουν το φως
η κόρη τον καλό της
χάσει και η γαριφαλιά
ένα γαρίφαλο της ……..

ΓΑΡΙΦΑΛΑΚΙ

 Ήσουν δεκαεννιά χρονών
και πέρασες στο παρελθόν
σαν τον αγέρα,
το υγρό εκείνο βράδυ.
Στα σκαλοπάτια ξαγρυπνώ,
στη συννεφιά και στο καπνό,
χάνω τον ήλιο
κι όλα γύρω μου σκοτάδι.

Δωσ’ μου ματιά, δωσ’ μου φωνή,
της σιωπής υπομονή,
δωσ’ μου τ’ αφίλητα
τα χείλη, τα ζεστά σου.
Που σε θωρώ, που σου μιλώ,
που τα δυο χέρια σου φιλώ,
δωσ’ μου το φως
από τα μάτια τα κλειστά σου.

Δε με θωρείς, δε μου μιλείς,
λουλούδι της ανατολής,
να δω πουλιά
να πεταχτούν απ’ τα μαλλιά σου.
Να  πλημυρίσ’ ο ουρανός
κι ο δρόμος μου ο μακρινός
αστέρια, ρόδα
και ανθούς της αγκαλιάς σου.

Σε περιβόλια περπατώ,
στην αγκαλιά μου σε κρατώ,
γαριφαλάκι μου κλειστό,
πολυαγαπημένο.
Όμως φοβάμαι το βοριά,
που θα σε πάρει μακριά,
μες τη βροχή, μες τη φωτιά
ανθέ μου θα προσμένω.

Κοιτάζω την γαριφαλιά,
μιλώ και στην τριανταφυλλιά,
να έρχονταν πίσω
τα ωραία μας τα χρόνια.
Να μη φοβάμαι το βοριά,
να βλέπω πάντα ξαστεριά,
να μη σκεπάζεται
η καρδιά μου από χιόνια.

Άντε παιδί μου στο καλό,
σαν τη γοργόνα στο γιαλό,
που ‘ρθε για λίγο
αλλά χάνεται στο κύμα.
Δε μου ‘μεινε παρηγοριά,
είναι τα πόδια μου βαριά,
για το μεγάλο
τ’ αποχωρισμού το βήμα.

Πάρε φωτιά να ζεσταθείς,
αγάπη για να κρατηθείς,
πάρε του Μάη
τα λουλούδια στα μαλλιά σου.
Πάρε κερί μη νυχτωθείς
και στρώμα για να κοιμηθείς,
πάρε το δάκρυ μου
στο άσπρο φόρεμά  σου.

Άσε σε μένα τον καημό,
το στρώμα σου το αδειανό,
το προσκεφάλι σου
το κρύο να κοιτάζω.
Άσε εμένα στη βροχή,
μες το μυαλό μου να ηχεί
το κάθε βήμα σου
και σένα να φωνάζω.

Είναι ο κόσμος μια χεριά,
μετρώ τη γη με την οργιά,
μετρώ το δάκρυ
και τον πόνο και το κρίμα.
βαρκούλα με λευκά πανιά,
είσαι δεν είσαι δεκαεννιά,
μετρώ το χρόνο
και συ χάνεσαι στο κύμα. 

                                          Βασίλης  Μαλλιώρης